ORG

Mózg ma specyficzne ograniczenia, nawet w zakresie logiki, ale można je przezwyciężyć. Nie potrafimy sobie wyobrazić dalszego rozwoju, zmienią się cele, przyszłość nie będzie przypominać wizji! Nie ma czasu na opanowanie Kosmosu, świat wirtualny staje się ciekawszy niż przestrzeń fizyczna.



















Takie rzeczy jak Interactive Voice Response, @udioPortal, czyli system głosowego sterowania aplikacjami już niedługo może stać się rzeczywisty. Cyberspace, wirtualna rzeczywistość, obraz oglądać można przy pomocy hełmu (Head Mounted Display) lub urządzenia projekcyjnego określanego jako Cave (jaskinia). Sześć stopni swobody ruchu, trzy kierunki i trzy obroty w przestrzeni; urządzenia śledzące ruch człowieka, zestaw czujników wysyłających sygnały radiowe, czujniki magnetyczne; klawiatura trzymana w jednym ręku. Takie technologie jak iSmell firmy DigiScents, pozwalające na odczuwania zapachów. Z danych rzędu 1 kb można wytworzyć tysiące zapachów.









Czy wirtualna rzeczywistość jest coraz bliżej? VR w medycynie: szkolenia, operacje i zabiegi chirurgiczne. Archeologia: rekonstrukcje starożytnych zabytków; modele starożytnego Rzymu, Aten. Technika: sterowanie robotem na marsie. A co powiecie na augumented reality, czyli elementy wirtualne dodane do naturalnych. A wirtualny dotyk, to dopiero fantazja.









Ja jednak w tej kolumnie skupie się na teleobecności. Teleimersja, połączenie techniki sieciowej oraz telewizyjnej, pozwalające na wirtualne, w pewnym stopniu rzeczywiste współistnienie rozmówców w jednym pomieszczeniu. Definicja mówi: jest to system umożliwiający ludziom znajdującym się w różnych lokalizacjach pracę we wspólnym środowisku, tak jakby byli w jednym pokoju. Jest to (będzie) ostateczna synteza technologii sieciowej oraz medialnej, zapewniająca optymalne warunki pracy. Na pierwszy rzut oka teleimersja jest podobna do wideokonferencji, lecz podczas klasycznej wideokonferencji mamy do czynienia z płaskim obrazem rozmówcy. Dodatkowo, ze względu na niemożność ustawienia kamery w centrum jego pola widzenia (znajduje się tam monitor), rozmówca nie może patrzeć osobie, z którą się kontaktuje, prosto w oczy, a to utrudnia komunikację. Teleimersja likwiduje te problemy. Otrzymujemy tam generowany w czasie rzeczywistym, trójwymiarowy obraz rozmówcy, wyświetlany tak, jakby siedział po drugiej stronie szyby. Obraz przekazywany przy pomocy kamery internetowej, bądź telewizyjnej jest kompletnie płaski, mówiąc słowem technicznym, 2D. To co otrzymujemy przy wykorzystaniu techniki teleimersj to obraz w pełni 3D, powstały w wyniku pracy kilku kamer oraz skomplikowanego systemu obliczeniowego. Do uzyskania efektu 3D potrzeba dwóch źródeł, a więc pracy 2 kamer. W teleimersji stosuje się najczęściej siedem źródeł, niezbędne staje się tutaj otworzenie środowiska otaczającego obiekt, rozmówce. Idealnym rozwiązaniem jest jednak ustawienie kamer w układ sferyczny. Widzieliście może jak kręcili Matrixa? Podobne rozwiązanie tyczy się imersji, jednak zamiast aparatów pojawiają się kamery. W 1995r. T. Kanade z Carnegie Mellon University zamontował na sferycznej konstrukcji 51 kamer skierowanych do środka. Urządzenie nie pracowało w czasie rzeczywistym, więc nie nadawało się do teleimersji (dane zapisywano i dopiero potem poddawano analizie). Obraz z pojedynczej kamery trafia do stacji roboczej (tyle stacji ile kamer) o gigantycznej mocy obliczeniowej. Do tego dochodzi jeszcze kilka komputerów odpowiedzialnych za dźwięk, przetwarzanie i wysyłanie pakietów danych. Powiadacie, o cholera ile tych komputerów, właśnie sporo, a to dopiero początek zabawy. Po przetworzeniu danych trzeba je jeszcze wysłać, aby uzyskać "płynny" obraz dwóch osób potrzebujemy przepustowości na poziomie 155 mb/s. Wtedy dopiero uzyskamy efekty widoczne na zdjęciach. Nadal jednak jakość jest niska, pixelowatość oraz słabe odświeżanie są bardzo widoczne. Mamy już jednak poczucie teleobecności drugiej osoby. Jak widać transmitowane dane wymagają bardzo szybkiej sieci oraz nowoczesnych i szybkich ruterów. Jednak w dobie ostatnich informacji o sieć Internet 2, teleimersja na podstawowym poziomie przestaje być fikcją. Nie pytajcie o ceny takich bajerów, sama technologia jest jeszcze w fazie testów i ciągłych udoskonaleń. Wiadomo jednak, że koszta na pewno będą szły w miliony dolarów. Na początku teleimersja będzie miała zastosowanie w konferencjach i operacjach chirurgicznych. Zastanówmy się jednak nad trochę dalszą przyszłością, kiedy to przepustowość sieci Internet osiągnie poziom kilkuset GB/s. Może będzie to za 100 lat, może za 200. Jakie ona może mieć zastosowanie w rozrywce, różnego rodzaju grach sieciowych bądź aplikacjach. Niepotrzebne będą okulary, hełmy, do tego aby poczuć wirtualna rzeczywistość. Wyobrażacie sobie jak wtedy może wyglądać Quake XX?



















Po raz pierwszy Wirtualny świat został stworzony w 1965 roku przez Ivana Sutherlanda za pomocą grafiki komputerowej. Dzięki niemu użytkownik miał wrażenie przebywania w rzeczywistym otoczeniu, które jednak było całkowicie tworzone przez komputer. Urządzenie, którego użył do tego celu nazwał wyświetlaczem nagłownym. Był to rodzaj hełmu z dwoma ekranami naprzeciwko oczu, co dawało wrażenie przebywania w trójwymiarowej przestrzeni. Kiedy poruszało się głowa, komputer błyskawicznie dokonywał obliczeń i wytwarzał obraz, jaki powinniśmy widzieć w tej pozycji, aby zachować złudzenie przebywania w nieruchomym otoczeniu. To były początki. W przyszłości kiedy teleimersja zostanie upowszechniona, będzie niemałą konkurencją dla wielu źródeł informacji. Wystarczy, że naciśniemy przycisk i uzyskamy wirtualny kontakt, istny Matrix, a Matrix to dopiero początek!