ORG

Powrót do przeszłości by freak. Czyli, o tym jak wyszliśmy z kafejki internetowej.

Przesiaduję aktualnie swoje jedyne wolne chwile z dala od rodzinnych pogawędek podczas letniej wycieczki na "stare śmiecie", wydając ostatnie drobne w rzeszowskiej kawiarence internetowej. I tak się złożyło, że trafiłem do tej samej gralni w której dokładnie 4 lata temu odbył się jeden z pierwszych międzynarodowych turniejów Quake 3 1na1 w Polsce. To tutaj po raz pierwszy i ostatni brat bliźniak matr0xa zdołał zajść dalej niż jego odwieczny sparingpartner, i to, aż do finału, gdzie w decydującym starciu przegrał zaledwie jednym fragiem z Litwinem na pechowej pro-q3tourney4. Ściany kafejki mają wciąż te same matowe, spokojne kolory, kibel do którego walił keep3r i reszta, a matr0x i bubu puszczali pawie stoi w tym samym miejscu. Tylko stołu bilardowego już brak.

Jest akurat 12:00, z zabytkowego kościółka na przeciw, a raczej jego dzwonu wydobywa się dziwny dźwięk upominający wiernych o zgromadzeniu się na mszy. Ja tam wole się katować na oldschoolowym 700mhz'owym procesorze (istny hardcore jak otworzy się więcej niż jedną stronę w ie naraz) i wspominać jak to drzewiej bywało. A jak jest.

Okropnie żałuję, że nie zacząłem jeździć po Polsce te kilka lat temu. Bynajmniej nie po to, aby zbierać laury. Moje duelowe umiejętności obrosły już wystarczającą legendą, nie chciałbym przyćmić starych weteranów, a i już czasu na pucowanie mychy 24/7 po prostu brak.

Mówiąc już na serio, Carmac kiedyś w jednym z wywiadów rzekł, że imponuje mu jak to Polska wyszła z kafejek internetowych i wkroczyła na scenę e-sportów. Z kolei Zoom aka Wypalony Gwiazdor Z. stwierdził swojego czasu, że w naszym kraju pro-gamingu nigdy nie będzie. I nawet dziś, niespełna tydzień po ogromnym sukcesie Polaków na Electronic Sports World Cup odnoszę pejoratywne wrażenie, że jednak więcej prawdy jest w tym drugim wyrażeniu, albowiem wyłącznie garstka ludzi po LATACH ciężkiej pracy i inwestowania w swoją pasję zdołała sięgnąć poprzeczki, która dla wielu wydawała się niemożliwa, dla większości pozostając wciąż marzeniem.

Obecny okres składnia mnie do nieroztropnych dywagacji na kondycją polskiego pro-cyber-e-uber-net-sport-virtual-gamingu. Dostąpiliśmy niby szczytu, a wciąż jesteśmy lata świetlne za Koreą, ba! nawet takimi krajami jak U.S.A., Rosja, Szwecja, Niemcy czy Francja. Jakoś wciąż robię kwaśną minę jak jakiś piewca sukcesu daje sobie na opis w gadu-gadu "8 lipca - świętem polskiego e-sportu!!!".

To nie kwestia "polaczkowskiego" pretensjonalizmu, jeno trzeźwego spojrzenia na otaczającą mnie sytuację. Mamy pełen kalendarz i wybór prze-wyjebanych-w-kosmos turniejów, o których oficjalne notki prasowe rozpisują się w superlatywach (reklama dźwignią handlu), lecz co z nich mamy? Kolejną smyczkę i zbędne słuchawki za 5 dych, które i tak opchniemy na allegro. Strony czołowych klanów... multiklanów to powielone serwisy informacyjne, których redaktorzy odruchowo odpalają eSports.pl, aby potem wpisać za źródło GGL, bądź ESReality. Śmiech na pustej sali. Przeważnie czytelnikami tekstów są ich sami autorzy. Media to podstawa funkcjonowania naszej "branży". Wyobraźcie sobie, że wszyscy dziennikarze nagle by zastrajkowali, skutkiem czego, ani gracze, ani obserwatorzy nie dowiedzieliby się o danym turnieju, który w takim wypadku zakończyłby się kompletną klapą. Pamiętacie tak srogo opluwany LanPart Tczew? Wyobraźcie sobie, że mogło być jeszcze gorzej. Ja choć tam byłem, nie potrafię.

Mimo to redaktorzy wciąż traktowani są częstokroć po macoszemu. Dobrze, że przynajmniej mogą po godzinnej zwłoce odebrać drukowane plakietki z recepcji oddalonej o kilometr od miejsca wydarzenia i pomaszerować bez opłaty zdawać relację z turnieju. Pewnej redakcji na jednym z turniejów kwalifikacyjnych odbywających się w Poznaniu wystawiono spory rachunek za zajmowane miejsce, tak przynajmniej głosi plotka. Zostawmy już gorzkie żale. Tak tragicznie przecież nie jest skoro prominentni dziennikarze e-sportowi z Polski wyjeżdżają za granicę i tam odwalają kawał dobrej roboty.

Ale czy jest dobrze? To czemu poświęcałem całe setki godzin, kiedy byłem takim smykiem jak Av3k odchodzi w zapomnienie. Przypuszczalnie ostatni i z pewnością jeden z ostatnich turniejów lanowych Q3 rozegra się pod koniec października tego roku i moja jakże skromna osoba ma przyjemność i niebywały zaszczyt poprowadzenia orszaku pogrzebowego tej platformy. Potem przyjdzie tak długo odwlekana pora na wybranie kolejnej gry. Zik na łamach Cd-Action stwierdził, że tą grą interesują się już wyłącznie pasjonaci. Oj, ciężki jest los gracza. Pseudo-profesjonalnego zwłaszcza. Przez pół minionej dekady poznałem z milion różnych biografii i dopiero pisane ówcześnie mnie przygnębiają. Bynajmniej nie mam na myśli ciot komputerowych i ciupających bezproduktywnie w komputer nolife'ów, tylko tych domniemanych pro'sów, którzy sami siebie oszukują, że coś robią, a w rzeczywistości siedzą na dupsku niewiele robiąc. W moich oczach wiele stracił pewien mieszkaniec Łodzi, który zapisał się do HLC tylko po to, aby jego klan wydał mu parędziesiąt złotych datku za udział, kiedy tak naprawdę nie rozegrał ani jednego meczu. A potem lamentuje, że sponsor nie widzi sensu w wysyłaniu go za granicę.

Dzisiejszy e-sport zewsząd przesiąka marketingiem, sponsoringiem i oślepia reklamą. Do przesady. Oczywiście to nieuniknione, ma zarówno swoje zalety, jak i pociąga za sobą negatywne konsekwencje. Tylko czy gdzieś po drodze nie zatraciło to wszystko swego pierwotnego ducha?

Zapraszam do polemiki.