ORG

Takie przypadki również się zdarzają. Nawet w Polsce. Niezbyt często, ale jednak, dlatego też trzeba im się przyjrzeć. Mowa oczywiście o rodzinnym graniu w gry komputerowe. Na początek zastanówmy się, jak w ogóle dochodzi do tego, że graniem interesuje się cała rodzina, a nie tylko najmłodsi jej członkowie. Wszystko zaczyna się najczęściej od męskiej części rodziny - czy to od dziecka, które pokazało ojcu ciekawy tytuł, czy też od ojca, który kiedyś poświęcał dużo czasu na granie, a teraz może ponownie czerpać radość z gry spędzając z pociechą godziny przy konsoli lub komputerze. Rzadko widzimy, aby to kobieta prowokowała resztę rodziny do takich zachowań. Zastanawiającym jednak jest, jakie cechy niesie ze sobą takie zjawisko. Z moich rozważań wynika, że zdecydowanie więcej jest zalet niż wad.
Pierwszą, a zarazem najważniejszą w moim mniemaniu zaletą jest budowanie nieskrępowanego kontaktu z dzieckiem. Obserwując przeciętną rodzinę widzimy, że rodzice nie mają w zasadzie wspólnych tematów z dziećmi (oprócz szkoły oczywiście). Dla pociech w wieku szkolnym starają się być autorytetem, pokazywać drogę. Nie zwracają jednak uwagi na to, że buduje się przez to bariera, której po pewnym czasie nie da się przeskoczyć. Rodzic traci zaufanie w oczach młodziaka, przestaje być powiernikiem problemów. Dzięki wspólnemu graniu redukuje się tę granicę do minimum. Zawsze znajduje się temat do dyskusji (z resztą tak samo jak w przypadku każdego innego wspólnego zainteresowania). Poza budowaniem takiej specyficznej więzi mamy również korzyści merytoryczne - przy okazji tematów okołogrowych zapoznajemy dziecko z nowymi technologiami, mamy większy wpływ na kierunek jego rozwoju. To wszystko w postaci ciekawych rozmów, a nie nudnych wykładów. Warunkiem oczywiście jest to, że sami mamy trochę pojęcia ;) Rodzice mają większy wpływ na spędzanie wolnego czasu przez latorośl i zawsze są bardziej zorientowani w jej sprawach. Poza tym mają kontrolę nad czasem spędzanym przy komputerze, co również jest ważne, zwłaszcza w przypadku młodszych adeptów sztuki grania. Zbyt dużo czasu przy PeCecie może prowadzić do wielu problemów. Zaniedbań w szkole, domu, a także - co ważniejsze - do problemów z nawiązywaniem kontaktu z rówieśnikami, ograniczenie liczby kolegów i koleżanek. Zwłaszcza w szkole podstawowej ma to niezbyt dobre skutki. Innym zjawiskiem, które również kwalifikuję jako rodzinne granie jest wspomaganie dzieci w graniu. Tyczy się to zwłaszcza e-sportu, gdzie młodsi gracze często nie są w stanie dojechać na turniej samodzielnie. Kilkukrotnie na polskich turniejach widziałem, że rodzice przybywali z dziećmi i kibicowali im. Jedne dzieciaki odbierały to jako szczyt obciachu i nieporadnie starały się uwolnić od "robiących trzodę wapniaków" wysyłając ich raz po raz po picie, jedzenie etc., inne zaś były bardzo zadowolone z obecności i wsparcia rodziców. Nawet, jeśli rodzice nie grają - nie mogą w takiej sytuacji krytykować gier jako czystego zła. Po wizycie na takim turnieju zwykle od razu zmienia się ich sposób postrzegania grania. Zwłaszcza tzw. profesjonalnego.


Aby jednak zacząć tak rodzinnie spędzać czas trzeba wyłożyć pewne środki finansowe. Trzy, lub więcej osób raczej nie będą czerpać przyjemności z gry na jednym komputerze. Czeka nas inwestycja - prawdziwy PERSONAL Computer dla każdego domownika :) Elektronika tanieje jednak w bardzo dużym tempie i nawet przy niezbyt wyśrubowanych zarobkach nie powinno być wielkim obciążeniem dla budżetu rodziny rozłożone w czasie kupno kilku średniej klasy komputerów. Jeśli jednak nie planujemy wprowadzania dziecka w świat gier online i sportu elektronicznego - doskonałym rozwiązaniem będzie konsola. Szybka, bezproblemowa obsługa, niska cena i masa gier, w większości dużo bardziej grywalna i dostarczająca lepszej rozrywki niż gry komputerowe w trybie single player. Gry konsolowe są zwykle dużo bardziej dopracowane i przede wszystkim - dostosowane do sprzętu, na którym mają być uruchamiane, a nie na odwrót, co czyni konsolę jednorazową inwestycją na kilka lat, a nie wieczną skarbonką jak komputer.

Na podstawie przytoczonych przeze mnie argumentów nakłaniam Cię drogi czytelniku do samodzielnego podjęcia decyzji, czy warto kierować swoje dziecko w takim kierunku i wywoływać w nim fascynację takim rodzajem hobby, a prawdopodobnie także sposobem na życie i spędzanie wolnego czasu przez kilka lat. Możliwe, a właściwie całkiem prawdopodobne, że w przyszłości będzie to także sposób na samodzielne zarobienie kieszonkowego :-)